Ofte har eg hatt laurdagar der eg vekslar mellom å ligge på sofaen og over doskåla. (Ikkje alkoholrelatert). Etter ei stund med slike laurdagar fann eg ut at det hjelpte å ha vekkarklokka på sjølv på laurdagane slik at eg ikkje sov for lenge. Viss nakken fekk strekke seg og hovudet løfte seg i tide, gjekk det betre. Likevel kom desse laurdagane stadig. Folk eg har snakka med fortel om liknande situasjonar ofte knytta til det at kroppen etter å ha vore i gong, (ofte litt for mykje) får lov å slappe av. Det er som om kroppen då gjer seg heilt over ende.

I haust og vinter har eg hatt ansvar for fjosstell omtrent kvar laurdag og sundag. Og eg har ikkje vore sjuk i det heile tatt. Teorien er altså: Om ein står opp kvar dag til samme tid og gjer eit ørlite dagsverk har kroppen det betre. Men det er viktig å gjere noko du likar å gjere. Kvar dag.

Eg gidd ikkje å drikke meir. Det er ikkje ei særleg stor greie eigentleg for meg i mitt liv. Eg kan telje på ei hand dei gongene eg har hatt alkohol i blodet siste halvåret. Mest på grunn av at det er så upraktisk å ha akkurat det. Ein kan jo ikkje kjøre bil med alkohol i blodet. Og så mister ein ofte ein dag i etterkant. Det kan smake godt med slik drikke med alkohol i, men det er så mykje styr med det. Nei, då er det like greit å la vere fullt og heilt, så slepp ein å lure på om ein skal ordne seg slik eller slik. Eg har ikkje tenkt på dette lenge. Det er ikkje eit nyttårsforsett. Det er inga oppofring. Eg kom berre på det her ein dag. At eg berre kan la vere. At eg kan vere avholdsmenneske for å gjere alt enklare. Då treng eg ikkje lure på om eg skal ordne organisere hundar og transport og overnatting. Eg kan berre gjere akkurat som eg vil utan å planleggje så mykje. I tillegg blir det jo færre turar på do når eg er ute. Så greit. Det er ei god avgjersle. Ho kjennest bra.

Å vere B-menneske er nok ein fordel om du skal vere avholdande. Kanskje sneik tanken seg inn på nyttårsafta då eg rett og slett ikkje gadd å drikke. Eg hadde kjøpt inn (nok eit praktisk problem), og ellers ordna meg praktisk, men eg fann ut at det var mykje greiare å gje drikka vekk. Eg kosa meg i lag med ei god blanding av menneske rusa på ulikt (alkohol, livet, musikk, seg sjølv) og sovna i mi eiga seng klokka 06 fyrste dagen i 2012.

Eg veit at eg kan vere hakket festligare om eg har alkohol i blodet. Eg har det ofte hakket festligare sjølv også. Heilt til eg oppdagar meg sjølv og blir flau. Det kan hende den seine debuten har noko med det å gjere (Har aldri drukke ulovleg). For nokon er det herleg å kjenne at ein slepp kontrollen og ikkje bry seg om kva ein seier og gjer. Eg likar ikkje det i det heile tatt. Når munnen min skravlar i veg og eg ler mykje meir enn vanleg, av alt, har eg heile tida meg sjølv på skuldra som gremmer seg og raudnar.

Sjølv om dette ikkje kjem til å føre til særlege endringar i livet mitt, er det likevel ei greie kanskje for andre folk. Så fint det hadde vore om det ikkje var ei greie. Om det var likegyldig kva for væske som var i glaset ditt. Så fint det hadde vore om det ikkje var eit samtaleemne i det heile tatt utover om det i glaset for eksempel smakar godt. Så eg kjem ikkje til å utbrodere dette meir. Om nokon ønskjer å ha ein samtale om det viss eg skulle klare å somle meg til å dukke opp ein plass der det er andre menneske (det er eit nyttårsforsett) kjem det ikkje til å bli lange samtalen. Kjedeleg blir han óg. Eg gidd berre ikkje. Det er så upraktisk. Det er alt.