Laus kalv

Eg er laus! Eg er ikkje der eg skal vere lenger. Herreku! Kalven trippar av garde med Kathrine hengande fast få sekund med klypen i nokre hårtuster oppå halerota. Sjå, kalven er laus! Det kollektive kukoret rautar, hoppar og dansar. Kathrine! Hjelp oss. Ein av oss er ikkje der han skal vere! Kva gjer me no? Herreku! Adrenalinet smeller ut i alle endar av kroppen. Musklane handlar, pulsen går taktfast og hurtig. Stemma er roleg, andletet raudt. Sååå, det går bra. Nå kjem du her. Ho legg høgrearmen om halsen hans og kniper til. Tek spenntak og vrengjer kalven rundt. Kukoret heier og dansar i veg, prøver visst komme seg laus for å hjelpe til. Kathrine får kalven på rett kjøl og kan skue han i rompa inn att der han skal vere. Såå, no er det over. Stemma er roleg, pusten er tung, pulsen rasar. Kukoret klarar ikkje roe seg ned. Såå, det er over no. Jau, men kalven var jo laus! Herreku! Det er jo ikkje meining i slikt! Såå, no skal eg vase litt rundt hjå dykk og jamne i graset. Det gjekk så bra så. ÅÅ, hjelpe oss, så skummmelt det var. Dei hoppar og dansar ei stund til. Flinke de er. Såå ja. Skummelt det var. Må de ete og vere greie.

Comments are closed.