Det var ikkje noko eigentleg, og det var eigentleg alt

Sidan det har vore litt stilt og kjedeleg her inne ei stund, og sidan eg no sit og er sosial i lag med to gode vener derav ein lagar pitsa og dei to andre sit med kvar sin mac og henholdsvis pratar med folk over nettet og, ja, sit her og skriv på denne bloggposten, så tenkte eg at eg, ja, kunne skrive nett denne bloggposten. Hjernen min har teflonbelegg og er på god veg inn i sumarferien allereie, så eg ba om innspill til noko artig å skrive om. Det fekk eg ikkje. Det er forøvrig upraktisk med slik teflonhjerne når eg står føre to eksamenar dei neste to vekene. Ikkje at det uroar meg. Og det igjen er ei kjelde til uro. Om eg nå var slik skapt at eg uroa meg for slikt. Det er eg ikkje. Eg er den verste kompisen å ha på eksamensdagen. Eg er altfor glad og nøgd både før og etter gjennomføringa. De involverte kan gleda dykk.

Apropo teflon. I dag klarte nokre av elevane mine å ta den same nettquizen fleire gonger der det eine svaret var Einar Gerhardsen. Dei fekk svaret kvar gong, men hadde ikkje sjans å hugse det to minuttar etterpå. Dei er glupe, vanlegvis, mulegvis er dei smitta. Det er jo kjekt som lærar å vite at i alle fall noko av deg virkar inn på dei og utviklar dei vidare i livet om det no enn var i ei negativ retning denne gongen.

Til sist syns eg det er stas at desse tekstane som eg har skrive heng på kjøpesenteret Markedet der HKV får låne lokale fram til dei får ein eller annan kjede til å slå seg ned og lage reir.

tekstar

Det var alt, kanskje kjem det meir. Det er paradokset av i dag.

Legg att eit svar