Tag Archive for Religion

Fjos, Nikon, flink og litt religion

Eg sit og drøyer opninga av eska med mitt nye kamerahus, Nikon D300s. Det har stått i eska si sidan i går då eg reiste ein ærend til Stavanger for å handle på Stavanger foto. Der kan du komme med gamalt utstyr, og få redusert pris på det nye i innbytte. Eg fekk 1200 i innbytte for Nikon D70. Nyskaffa digsar får ofte stå og vente ei stund før eg pakkar dei opp. Akkurat i dette tilfellet måtte kamerahuset vente fordi eg fekk det litt travelt, men no har eg det ikkje travelt lenger. No slappar eg uforskamma mykje av. Slik er det når ein byrjer laurdagen med fjosstell, og attpåtil klarer å takle utfordringar med spinnande utforingsvogner og frosne røyr. Når ein har vore så flink på morgonkvisten er det uproblematisk å vere uforskamma avslappa. Ja, det er vel ikkje ein gong uforskamma når eg tenkjer meg om.

Ellers får eg vel takke På tro og Are for at eg etter å ha tenkt på det ganske lenge har funne ut at det å vere medlem av buddhistforbundet er noko tull. Eg får vel berre innsjå at det er noko muffins i alle slike etablerte tankemønstre som ein skal føye seg inn i uansett kor mykje ein kan hevde at alt er opp til ein sjølv. Ja, for det er opp til ein sjølv. Menneska er fine, litt hjelpelause av og til, men stort sett strevande, flinke og gode til å danne samfunn. Me lever no, det er alt me kan vite og gjere noko med. Eg skulle kanskje ha meldt meg inn i Human-Etisk forbund, men dei seier så mykje rart dei og. Så det spørs om dei kronene eg som norsk statsborgar har knytta opp mot meg berre skal renne inn i statskyrkja. Eg får vel innrømme at eg er litt glad i ho, sjølv om ho gjer meg kaldsveitte i hendene og ganske ofte får meg til å bryte ut -Ka? Det er i alle fall slik at om du køddar med kyrkja på Torvastad, då køddar du med meg. (Eg kan sjølvsagt kødde med både kyrkja og meg sjølv).

Sirkelsyn

Eg likar at årstidene skiftar, at tida går. At alt fungerer. Sola står opp og går ned. Dagane blir jamnt kortare og kortare inntil den dataoen kvart år då dei blir lengre og lengre igjen. År etter år. Plantane trekk næringa til seg og legg seg til å sove heilt til sola kitlar dei neste vår slik at dei veks og får farge. Eg likar at håret mitt skiftar farge. For kvart år blir det fleire og fleire kvite hår oppi det mørkebrune. Eg likar at ungar blir fødd og at gamle døyr. Alt går i ring år etter år mens tida flyttar seg jamnt og støtt. Det er når eg tenkjer på slikt eg kan forstå korfor sola, månen og stjernene har hatt gudestatus. Det er lite anna i denne fine, rare verda ein kan lite sterkare på. Kanskje er det der gudane som me ikkje heilt klarer å sleppe tanken på, likevel ligg.

Eeuhum, nei..

I går ettermiddag gjekk eg ein tur i nærleiken av kyrkja i den fine bygda eg har vakse opp i. Eg hadde knytta banda til hundane rundt livet slik at eg kunne ha hendene fri til å knipse nokre bilete eg håpar eg kan bruke i eit prosjekt eg no har arbeidd med i snart 10 år (kvifor det går så seint er fôr for ein annan post). Når eg gjekk bortover vegen høyrte eg nokre som sang ein kristen barnesang eg kjenner godt frå oppveksten. Eg trur det var «alle, alle vil vi ha med, vil vi ha med til himlen», men det kan ha vore ein av dei andre også. På veg tilbake til bilen stod han som bur i eitt av husa der, ute ved hekken sin. «Hei, kjenner du meg?» spurte han. Og eg måtte seie både ja og nei, for eg visste kven han var sjølv om eg ikkje hadde snakka med han før. Eg kjenner bror hans, nieser og nevøar. Slik er det i ein fin lita bygd. Han spurte etter namnet mitt, og fekk slik bekrefta at eg var den han trudde eg var. Dotter av far min og mor mi. Fine dei og. Like fine som bygda dei bur i. (Berre for å gjere det heilt klart, her er det ikkje sarkasme i orda, eg er umåteleg glad i både bygda og foreldra mine.)

Det er stas at folk veit kven eg er og kvar eg kjem frå. Det er trygt og godt å vite at ein ikkje er usynleg. Me rølte litt om hundane, og eg kunne fortelje at dei barnebarna som sprang rundt der, dei hadde eg passa på i barnehagen ein sommar. Så seier han, heilt utan samanheng med noko anna: «Er du kristen du?» Og eg måtte jo svare som sant er, at «eeuhum, nei er eg nok ikkje det». Eg kika flau ned i bakken då eg svara, som om det er noko eg sjemst for. Eg plukka litt på hekken hans, og skunda meg å mumle: «Men, eg oppfører meg nokså fint allikevel». Det høyrte han ikkje, for han snakka om nåden. «Men du har jo kjent på det sjølv, ikkje sant, tidlegare?» «Ja, du veit jo kvar eg kjem frå», svara eg. Han smilte trist, og eg kika litt rundt og omkring. Me rølte litt meir om lettare ting, og så sa me våre venlege farvel.

Det heile var underleg. Det var ikkje heilt vanleg prat over hekken, men kanskje er det slik han brukar prate over hekken. Eg brukte no dagen vidare, og tenkte ikkje så mykje over det som noko anna enn ein morosam historie. Det var fyrst no, når eg satte meg ned for å skrive ho, at eg kom til å tenke på at spørsmålet kanskje ikkje var tilfeldig. Kanskje går det rykter om desse ugudelege ungane som kom frå så fin ein heim, og korleis kunne det gå så gale? Om det er slik så gjer det meg ikkje sint. Eg kjenner meg ikkje overvåka eller urettvist snakka om. Eg kjenner meg synleg på positivt vis slik eg skreiv tidlegare i teksten. Men eg blir litt trist, for der er så unødvendig. Om eg er kristen eller ikkje fortel eigentleg ikkje så mykje om meg. Eg har samme oppfatning om rett og gale. Samvitet mitt er like stort, og gjer like vondt eller godt alt etter kva eg har funne på, eller sagt eller tenkt. Kanskje tenkte han at det var synd på meg som mangla Jesus eller noko slikt. Det er no ikkje heilt sant heller, for Jesus kan ein ha som førebilete uansett kva ein trur og ikkje trur. Det meinte Thomas Jefferson også då han skreiv «The Life and Morals of Jesus of Nazareth» populært kalla «The Jefferson Bible». Har ikkje lese boka, men det står på ei av listene mine at eg skal gjere det.

Ellers så er eit av dei finaste, mest etisk bevisste menneska eg har kjent her i livet ihuga ateist. Så det så.

Sjølv seier eg det meir slik som Bill Maher seier det i filmen sin Religulous: «I don’t know!» Eg veit jaggu meg ikkje, og det lever eg godt med. Det er eit spennande liv. Nysgjerrig, undrande, overraska og fascinert. Det er også eit meir avslappande liv i grunn, for eg svarer berre for det eg gjer overfor meg sjølv og menneska rundt meg.

Det einaste eg mista når eg lot barnetrua ligge igjen i barndommen var desse tankane som alltid gnagde på samvitet: «Du burde gå meir i kyrkja, lese meir i bibelen, be, du burde be!» Puh! Takk og lov livet. Vidunderlege livet som det ikkje finst forklaring på! (Smilefjes med stor D). Ei anna dame (som eg var heldig å gå på folkehøgskule i lag med) har kalla bloggen sin for noko eg kan skrive under på: Eg trur på eit liv før døden.

Humanisme

Eg er vel snart innmeldt i Human-Etisk Forbund. Eg har ikkje gjort det tidligare for eg har reagert på at dei i nokre tilfelle har sparka litt blindt rundt seg utan at eg veit heilt kvifor dei er sinte. Eg har ikkje noko i mot kritikk av religionar, men eg kjem nok aldri til å bli ein overbevist ateist. De kan vel eigentleg kome av at eg har vanskeleg for å seie «Ja, slik er det!» Eller «Nei, ikkje på vilkår». Eg seier heller «Eg trur det, eg er nokså sikker». Dette i tillegg til at verda vår er altfor stor og merkeleg til at me kan forstå ho heilt med våre små hjernar som er så fastlåst i logikken me sjølve fungerer etter. Men det er langt fra tilfredstillande å forenkle dette ved å seie at ein som er større og flinkare og forstår mykje meir enn oss har laga dette. Han der store og flinke vil helst ikkje at me stiller spørsmål ved det han sa til nokre menn for fleire tusen år sidan og som nokre andre menn skreiv ned nokre hunderår etter.

Då eg skulle melde meg ut av statskyrkja for nokre år sidan meldte eg meg inn i buddhistforbundet. Eg kjem aldri til å vere praktiserande buddhist, men me er alle buddhistar, og det må jo vere den fredeligaste religionen på jord. Om me då skal kalle buddhismen ein religion. For meg er buddhisme eit filosofisk tankesett. Det er tankane som interesserer meg, ikkje rituala. Derfor kan eg like gjerne migrere til human-Etisk Forbund.

Eg er lærar i Religion, livssyn og etikk både på ungdomstrinnet og mellomtrinnet. Eg lærer sjølv mykje nytt når eg skal starte eit nytt emne, og i vår har eg lært om humanismen og ikkje minst om Human-Etisk Forbund. Det største humanistiske forbundet i heile verda. Ingen utfordrarar. Det er stilig. Det fortel mykje om landet vårt og om historia vår. Eg tror blant anna det fortel kor flinke me er til å tenkje sjølve.

Etter at eg tilfeldigvis ramla innom Humanisterna i Sverige sin test: Hur religiös är du? las eg fleire andre bloggarar som og hadde tatt testen, og som kritiserte han på fleire ulike punkter. Eg skal ikkje gå inn på det her, men de kan lese kritikkane blant anna hjå Den Tvilsomme Humanist og hjå Syltegeek. Grunnen til at eg trekkjer dette fram her er at denne lesninga gav meg eit enda bedre inntrykk av norske humanistar, og at mine fordommar mot dei nok ikkje var basert på eit bredt nok kunnskapsgrunnlag. Det er sjølvsagt slik at ein innanfor Human-Etisk forbund kan få lov å tenkje sjølv.

Og, det var ikkje eg som valde filmen, men i kveld skal eg på Edda kino og sjå «Angels and Demonds». Slik apropo berre. Eg har ikkje ein gong sett «The Da Vinci Code» ennå. Ikkje at eg ikkje har prøvd, men eg fann visst på noko anna ein halvtime uti filmen.

Legoversjon av bibelen

legobibel

De var ikke nådige akkurat. Se hele bibelen  i legoversjon.

Takk for tipset du tvilsomme humanist Akkurat begynt på tema Humanismen i RLE på ungdomstrinnet. I morgen skal vi diskutere prester og andre religiøse pratere i militæret med utgangspunkt i denne artikkelen.

Be like Jesus

Jeg følger Austin’s Atheism Blog som oppdateres ofte med masse interessant av både politisk og filosofisk karakter. I dag fulgte jeg ikke en link, men et uttrykk i en post «follower of Jesus» som jeg googla. Noen kristne har begynt å bruke uttrykket i et forsøk på å distansere seg fra de mere lugubre sidene av kristendommens historie. Austin mente blant annet det ville være vanskelig å skille dem fra de som kun ser på Jesus som en god filosof. (Som meg).

Men det var ikke det som var poenget med denne posten. Jeg fant fram til en liste over hva det vil si å gjøre som Jesus gjorde. Jesus var en stilig radikaler. Her er posten kopiert. (Jeg fikk lov).
http://johnsmulo.com/Christianity/be-like-jesus-two-years-on.html


1. Get baptized by the craziest guy in town.
2. Say and do things that are guaranteed to make religious people want to kill you. Repeat again. and again, and again, and again, and again and don’t stop unless forced.
3. Do amazing things for people and ask them to not tell anyone.
4. Hang out with the most despised, marginalized, looked down upon, and shunned people you can find.
5. When possible, forgive and restore people, even if they betrayed you.
6. Live in a way that provokes gossip.
7. Win the most grace competition.
8. Keep the party going. 
9. Serve people (note: nose plugs may be required).
10. If you’re sad, cry.
11. Empower people to do the extraordinary.
12. Act like a rock star in a hotel temple.
13. Radically simplify theology.
14.Break human-made religious laws. Repeat consistently.
15.Prioritize the most important over the important.
16. Let women with questionable backgrounds pay your bills

Det var så mange html-feil, så jeg valgte å forenkle litt. Klikk på John Smulo sin blogg for å se linkene til bibelsteder.

lol

Jeg vet hva lol betyr nå. Jeg vet ikke hvor mange ganger jeg har spurt ulike elever hva det betyr før det til slutt satt i hukommelsen. Uansett. Laugh out loud:
jesus and zombies
see more Political Pictures