Tag Archive for Vise/pop/rock-skattar

Ikkje uroe deg!

Eg har to postar i hovudet som skal komme her snart, men eg er litt for rotete i hovudet av planar og turar og eksamenar og slikt som har kryssa seg slik at me sit på jobb og ler av oss sjølv mens beskjedar og lappar og elevar flyg veggimellom. (Men alle har det utmerka, både store og små).

Så i mellomtida har eg leita opp ein fantastisk fin video av ein av dei finaste songane i verda, Tree little birds, Bob Marley.

Kos dykk!

Fine ting tjuesjuande mars

❀ I dag har eg skoga og fjosa og vore flink. No er eg ikkje heime i sofaen, men på ei skrivestove i eit stort kvitt hus i Haugesund. Det er også flinkt.

❀ Og tidlegare i dag best som det var, såg eg at nokon hadde teikna eit hjarte bak på bilen min midt på reservehjulet. Det kan ha vore der lenge, ikkje veit eg, og eg har vel ein mistenkt, men det er morosamt berre plutseleg å oppdage det. Det var fint og flott og godt.

hondahjarte

❀ Ein av dei finaste onklane i verda og den aller finaste tanta er på vitjing, og snart kjem systra og taws og svogeren for det er påske og snøen er heilt vekke og det grønkast overalt.

❀ Og i bilen på veg inn til Haugesund blei Kari Svendsen intervjua på P2. Dei prata og spilte fine visesongar ho har sunge, og slik hadde det seg at eg blei minna på, og fekk høyre ein song som det ikkje er lenge siden eg kosa meg med, men som eg heilt hadde gløymt. Fine Rudolf Nilsen:

Jeg hadde tenkt
Tekst: Rudolf Nilsen
Melodi: Jon Arne Corell

Jeg hadde sett deg lenge, der du kom

for alltid vet jeg det, når du er nær –
og hadde tenkt å hilse lett og koldt,

fordi jeg ennu har deg altfor kjær.

Slik vilde jeg forsvare meg med kulde

og også verge deg på samme vis,

så alle våre nye drømme skulde

som sene blomster visne inn i is.

Jeg hadde tenkt … Men da du stanset

med dette hemmelige gode blikk

og dette fjerne smil, jeg vet så meget om -

da skjønte jeg at planen ikke gikk.

Jeg tok din hånd og følte fra dens flate

et varsomt strøk, det lille kjærtegn, vi
bestandig brukte i en folksom gate

den gang da ennu intet var forbi.

Ein dansande brødskivesmørar og naturvitskapen oppsummert

brunostogsyltagurk

I dag har eg dansa til musikken på P2 mens eg smurte desse fine brødskivene. Det beste brødet som fins: grovbrød med sirup. Oppå skivene la eg gudbrandsdalsost og syltagurk. Ja, det er kjempegodt! Eg aner ikkje kva musikk eg dansa til, for eg svømte ein runde i bolla mi og etterpå hadde slikt forsvunne.

Eg har latt Bodyguard stå og dure i bakgrunnen i kveld. Ikkje fordi eg tykkjer det er ein spesielt spanande film, men fordi eg hugsar så godt den gong eg såg han på kino. I følge imdb.com var det i 92-93. Dei to fine syskenbarna mine var på vitjing, og då me gjekk bortover Skåregata etter å ha sett filmen song me «and aaaiai will always love yooouuu» av full hals og i fistel.

Til sist i dag, ein heil sundag til ende fann eg dette: Heile introduksjonsongen til den fantastisk fine situasjonskomedien The Big Bang Theory. Naturvitskapen oppsummert i ein song.

Løft dit hode

loeft dit hode

Det er Bjørnson-år i år, og no skal elevane mine og til pers. Faderen, Synnøve Solbakken og mykje anna morosamt som er lagt ut her: http://nb.no/bjornson Tøft med alle dei gamle bøkene nasjonalbiblioteket har skanna inn slik at ein fint kan lese dei på nett. Her kan du høyre «Øyvinds sang» framført av «Sangtimekoret» (Du må rulle deg nedover sida). Ganske fin.

På sykkel mot stjernene

På sykkel mot stjernene
Tekst og melodi: Sigvart Dagsland
 
Eg har ein venn
som volde meg bry,
kver gang eg spent
har ein plan som e ny.
Då kan han glisa bredt og spørra
«Koffor det»?

Og tenke eg høgt
om min egen suksess,
kan han tala varmt
om ka livet e,
og om at de som komme fysst fram må venta på
de andre…

Me tenke framøve og alt som går for sakte får motorer
Me sende romskip og raketter ut blandt stjerner og meteorer

HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
Ser du et lys som bevege seg sakte
på himmelen vil eg nok sei
at kompisen vår med sin gamle st Svithun
langsomt e på vei
OG KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE..

Eg kan ver snar
og utålmodig som få
Når någe ska skje
ska det helst skje nå,
då seie han; Målet me har satt oss
står der og i mårå.
Me bygge høgt
og vidt og bredt
Det ska ver flott,
me vil se og bli sett
Då sidde han dmed drømmende blikk og vil ha
tomannstelt…

Han leve livet best som frifant med bardunene i sekken
Der adle andre vil ha framskritt kan han gjerne stå på flekken;

HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
Ser du et lys som bevege seg sakte
på himmelen vil eg nok sei
at kompisen vår med sin gamle st Svithun
langsomt e på vei
OG KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE..

Han anklage ingen
Han e helste beskjeden
Men pirke nok borti
samvittigheten.
Spesiell, javel,
men han våge å trosse.
Ein takk te
Vårherres litle bremseklosse

SOM KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENE
Ser du et lys som bevege seg sakte
på himmelen vil eg nok sei
at kompisen vår med sin gamle st Svithun
langsomt e på vei
OG KJØRE SYKKEL…..

HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENEEEE…
HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENEEEE…
HAN KJØRE SYKKEL MOT STJERNENENENENENE

Flink!

I helga har eg vore avløysar hos desse dyra

forgang

Når eg skal gje dei silo kjører eg denne vogna i forgangen. Ho er elektrisk og går anten fram elller tilbake eller ho står i ro. Fleire alternativ er det ikkje, ein kan ikkje styre farten. Det er akkurat plass til vogna i forgangen. Ein kan ikkje få hjula ned i etene (der maten ligg), men jammen kan ein sette seg bommeleg fast.

vogn

På fredag, like etter at sjonkel sjef hadde dradd av garde (bokstaveleg!) kom eg skeivt ut. Viss det hadde skjedd for eit halvt år siden hadde eg ikkje visst råd, men denne gongen måtte eg klare det sjølv. Adrenalinet steig, det var meg eller vogna. Eg marsjerte roleg bak alle kosserompene (ein spring ikkje i fjosen) og fekk dradd vekk den siloklompen som låg under eine hjulet og var tua som velta vogna. Tilbake med meg, rygge og rette opp. Vogna stod parallelt med båsane, eg trudde eg hadde kontrollen. Det hadde eg ikkje. Eg kjørte framover igjen og flopsi der velta ho endå verre enn før. No låg ho inntil båsane med det eine hjulet fritt i lufta. Men eg fekk ikkje panikk. Eg labba rundt igjen og måtte denne gangen henge med heile tyngda mi på vogna for å få vippa ho tilbake. Eg rydda så godt eg kunne framfor ho, og prøvde igjen. Og det gjekk! Eg hadde sigra over det oransje monsteret, og var sjefen i fjosen. Kossar og kalvar var imponert, og eg, eg var høveleg nøgd.

Eg siterer Lotta frå bråkmakergata:
Det är konstigt med mej. Jag kan så mycke. Ja jag kan allting faktiskt.

Og takk til deLillos, nok en gang:

Flink
Herregud, hvor flink du er med både armer og ben
Det er søren meg genialt hvordan du kombinerer dem
Herregud, hvor flink du er til å dusje og kle på deg selv
Nå har du jaggu meg stått opp og er våken helt til det blir kveld

Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Herregud, du er så flink og spesiell

Herregud, hvor flink du er til å spise ristet brød
Og du klarer å steke bacon helt til den blir sprø
Herregud, hvor flink du er til å si hei og hadet til folk
Nå har du faen meg rukket å spørre om hva du gjør i sin nye jobb

Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Herregud, du er så flink og spesiell

Ja, du er søren meg flink
For deg er allting mulig
Du kan lage ting, 100 % naturlig
Du er selveste mennesket
For deg går allting an

Du er så god til å tenke
Du kan legge en plan
Har du lagt en plan?
Har du lagt en plan?
Du må legge en plan

Herregud du er så flink til å være menneske og ikke dyr
Ja, du kan sette i en kontakt, du kan trykke på en knapp på masse dyrt utstyr
Fy faen å flink du er tross alt og likevel
Etter alle disse år på jord så klarer du og ligne på deg selv

Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Herregud, du er så flink og

Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Ja du er flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink, flink
Herregud, du er så flink og spesiell.

kosse

Nyttårsforsett

I år skal eg prøve alt eg kan å late att augo, seie eit eller anna tullete til meg sjølv, eg tenkjer «kososmose» eller noko slikt, riste på hovudet og schnappe ut av det kvar gong eg stivnar til og låser blikket alle andre plassar enn der det er folk som berre vil meg vel. (Det er jo faktisk ingen som vil meg vondt.) For det hender at eg lagar eit slikt forsvar når det blir for vanskeleg å vere ute i verda. Men sidan eg ikkje eigentleg er under angrep, så sårar eg berre dei som er rundt meg. Og sidan eg er så veldig klar over at eg gjer dette her, og at eg på grunn av det er slem mot dei rundt meg så blir forsvaret endå større. Og akkurat det siste der, det kan eg ikkje forklare, men i alle fall så fører dette tullet mitt berre til at eg blir sur og lei meg og går heim til slutt ved veldig dårleg samvit.

tegn

Skigardsvise (siste vers)
Har du ein skigard? Å jau, du har nok ein, for alle har 

ein ting ein gjerne vil stenge ute, 
ein ting ein ikkje syna vil ein kvar.

Men desse stengsler treng ikkje vara, 
ein skigard kan du kliva om du vil!

Ein skigard kan’kje vara evig, veit du, 
kan aldri vara evig.

Stanley Jacobsen

Sagt på ein litt enklare måte så skal eg prøve å vere øm og sårbar og open og mjuk som ein kosebamse. Eg skal vere snillare, litt mindre sarkastisk, gje fleire klemmar, gje fleire kompliment og sist, men størst skal eg gje mykje meir vørnad til dei eg er glad i.

Eg skal skrive kort til Liv som eg fekk kort frå i dag. Liv som var så fin då ho gifta seg i fjor sumar og som er flink til å springe, til å stå på ski, til å lage mat og til å forske på Rikshospitalet.

Eg skal besøke Janna og kike inn i fjosen hennar der ho har ammekyr som er så spanande å få vite litt meir om. Janna som er så snill og fin at eg alltid tenkjer på ho når eg skal skrive inn eit godt menneske i dei historiane som eg og skal bli flinkare til å setje meg ned for å jobbe med. (Og så er ho så morosam i tillegg, fine jenta.)

Eg skal vitje Ingebjørg og Torleiv som har flytta inn i det nye huset sitt, og både dei og Åslaug og Johannes og Ruth Synnøve og Simon skal få fleire klemmar kvar.

Eg skal halde fram med å tenkje på, og å gje vørnad på facebook når eg tykkjer det høver seg til alle dei som eg ikkje lenger ser omkring meg, men som eg ein gong blei glad i og derfor framleis er det for all evig tid eg er over jorda og ikkje under jorda som ein del av ho. (For når eg søv er litt av meg og huset mitt nedanfor jordoverflata!) Det er mange som ofte er innom hovudet mitt og som eg smiler til der. Lars Erik er der, Kristine, Siri, Ane, Eldrid, Hans Christian, Marianne, Line og Asbjørn er der, Nils Petter, Einar og utroleg mange andre som vandrar gjennom dette rare hovudet, for det er det eg ofte bruker det til, og kanskje er det derfor eg ikkje er så god i hovudrekning.

Familien min er så liten, så han kan få mykje, mykje meir. Dei seks som bur på austlandet, tante Bodil, onkel Egil, Synnøve, Gunn, Lars og Nicolai sviver ofte gjennom tankane. Mamma og pappa som er så snille at eg raudnar av varme og kjærleik. Den gode, opne broren min som skal gifte seg til sumaren med flinke, fine Anke, student og fotpleiar. Anke som alle meiner liknar på meg, og det var det første eg fekk høre om ho som snart blir svigerinna mi (men eg har tenkt lenge allereie at det er det ho er). Den gode systera mi som kallar meg for søte søster og som er like søt sjølv, og som har laga eit forunderleg lite Tilde-vesen saman med fine svogeren min, eit vesen som snart er utrolege tre år, og som alleie har snakka flytande i nesten to. Fantastiske onkel Knut som er den tolmodigaste fjoslæraren, som lar meg sleppe til, og som har tru på meg og kastar meg ut i det eg ikkje er heilt sikker på at eg vil klare sjølv, men berre når han trur eg kan klare det, og det trur han, og det er det som er så fint. Finaste onkel Sigmund som har latt meg få låne bilen sin utan å tenkje seg om to gonger heilt sidan eg solgte bobilen, og det gjorde jo livet så mykje lettare å ha med å gjere.

Familien min er så liten at når denne finaste broren satte seg oppi karlsvogna saman med mormor og morfar berre litt over ein månad etter at eg tok dette biletet, fekk me plass til alle namna våre i dødsannonsa i Haugesunds Avis.

helgemin

Alle lys eg tenner, tenner eg for han, men han skal og snart få eit lys framfor minnestøtta si.

bilde
Til jul fekk eg dette biletet laga berre for meg.
Og han som har laga det, det er han eg tenkjer på kvar gong ambulansen kjører forbi. For slik er det med meg. Når ambulansen kjører forbi, då tenkjer eg på det som ligg nærast inne ved hjarterota. Slik har det alltid vore.

Så skal eg fabulere og filosofere saman med alle desse flotte menneska her. Dei som er eg så heldig å få kjenne.

Eg trur og at eg skal skrive fleire postar som denne, for dette var ein god post å arbeide med.

Godt nytt år får ein seie. Takk for alle dei åra som eg har levd omringa av kjærleik.