Kafka på stranden

Eg veit er er litt seint ute, for det var vel noko oppstuss i sommar. Ikkje det, eg har vore borti han før, men ikkje komme frå fyrste til siste side. Eg er fæl til å leggje bøker vekk om dei ikkje fangar meg fort nok. Tidlegare i sommar hadde eg framme Norwegian wood, men då dei to hadde rusla rundt og rundt ein del sider la eg ho vekk, og plukka fram ei av dei andre eg hadde lånt. Eg hugsar ikkje kva bok det var (og nå skal eg byrje å skrive ned kva eg les, for eg hugsar ikkje frå tolv til middag). Kafka på stranden hadde eg også lånt i samme omgang, og byrja lese ho like før eg var tvinga til å levere ho igjen. Det tok ikkje mange sidene før den boka hadde meg. Eg leverte ho inn, og tinga ho samme dag. Då ho blei ledig igjen kom ho fort i hus.

Eg er alltid imponert når bøker på eit heilt anna språk kan bli så fint oversatte til norsk. Eg vil jo aldri få vite kor mykje som forsvann i oversetjinga, men det gjer ikkje mykje når Ika Kaminka Mno har fått det så fint til. Det eg er mest nysgjerrig på er eigentleg korleis desse bygdedialektane ho har gitt dei yrkesaktive mannfolka artar seg på japansk. Eg må innrømme at eg blei litt provosert i starten, men gjekk raskt over til å vere sjarmert. Godt gjennomført.

Mot slutten av boka på ei av dei siste sidene hang eg meg fast i eit sitat eg tenkte eg skulle dele.

«Vi mister hele tiden ting som er viktige for oss, alle sammen,» sier han da telefonen har stilnet. «Viktige sjanser og viktige muligheter, følelser som aldri kommer tilbake. Det er en del av meningen med det å leve. Men inne i hodet, i alle fall tror jeg det er der, fins det et lite rom der slike ting blir oppbevart som minner. Et rom som minner om et bibliotek. Skal vi kunne forstå vår egen sjelelige tilstand, må vi hele tiden fortsette å lage nye kartotekkort, vi må rydde og lufte og skifte vann på blomstene der inne. Sagt på en annen måte, så bor vi alle på hvert vårt bibliotek, i all evighet.»

Haruki Murakami, Kafka på stranden, s. 552 (Pax 2005)

Så er det berre å pitle fram igjen Norwegian wood etter I krig og kjærleik av Ragnhild Kolden og Bipersonar av Carl Frode Tiller.

Legg att eit svar